تشيّع يعنى چه و شيعه چه كسى است؟
تشيّع، عبارت است از …
معتقد شدن به عقايدى كه هر كسى كه ادّعاى تشيّع دارد، معتقد به آن عقايد است و شيعه، كسى است كه معتقد به اين عقايد باشد كه عبارتند از- پس از رسول خداصلى الله عليه وآله اوصياى اطهارش جانشينان او هستند و ايشان دوازده نفرند اوّل ايشان على بن ابيطالب است و بعد از آن بزرگوار حسن بن على و حسين بن على و على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمد و موسى بن جعفر و على بن موسى و محمد بن على و على بن محمد و حسن بن على و محمّد بن الحسن.- اين بزرگواران آنچه در مورد پيغمبر ذكر شد در ايشان جارى و همهى صفات پيغمبر را ايشان دارند مگر نبوّت و خصوصيات نبى كه اجماعى است و غير از اين دو مورد، همهى فضايل پيغمبر از براى ايشان جارى است.
- ايشان اشرف خلق خدايند و اول كاينات مىباشند و جز ربوبيت، صاحب همهى كمالات و فضايل هستند چه به عقل خلق برسد و چه نرسد.
- معجزاتى كه از پيغمبر و از ايشانعليهمالسلام سر مىزند، همه فعل خدا است كه از دست ايشان و بر دست ايشان جارى شده است چنان كه بر دست ملائكه جارى مىكند (مانند اين كه عزرائيل، خلق را مىميراند و ميكائيل كه به خلق روزى مىرساند).
- ايشان نه شريك، نه وكيل و نه وزير خدايند و بدون اذن خدا نمىتوانند كارى كنند بلكه خودِ خدا، كننده همهى كارهاست و كارها را بر دست ايشان جارى مىكند بدون شركت و يا استقلال ايشان.
- امروز، امام حىّ حجّة بن الحسن صاحبالامر »عجل اللّه فرجه« است و حجت خدا و شاهد خدا بر خلق است و ظهور او و دولت او حق است و خواهد آمد و عالم را پر از عدل و داد خواهد كرد و رجعت آل محمّدعليهمالسلام در دنيا حق است و جزئيات احوال رجعت آنچه كه به حدّ ضرورت رسيده همه حق است و لازم است اعتقاد به آنها.
- مجمل آنكه »آنچه آلمحمّدعليهمالسلام مىگويند ما هم مىگوييم و آنچه ايشان به آن دين مىورزند ما هم به آن دين مىورزيم و آنچه فرمودهاند كه انجام مىشود و بدا ندارد، خواهد شد و آنچه فرمودهاند كه بدا در آن احتمال دارد در تحث مشيّت است و اگر خدا بخواهد مىشود و گرنه انجام نخواهد شد«.
- فروع دين آنچه عموم دارد: نماز، روزه، زكات، خمس، حج و جهاد است و همهى اينها واجب است با شرايط و آدابشان.
- منكر فضايل ظاهرى ائمه كه ضرورى شيعه است، كافر مىباشد و فضايلى كه ضرورى نيست ولى با دليل از قرآن و سنّت در هر زمانى واضح مىشود، به طورى كه عوام و خواص همه مىفهمند، منكر آنها در آن زمان، كافر است.
- علماى شيعه همه بر حق بودهاند و علماى شيعه كه زنده مىباشند همه بر حق هستند و ردّ بر ايشان بعد از معرفت و شناخت و وثاقت (اطمينان) به ايشان، كفر است.
: